Açlık çekiyor yürekler . Sevgiye susamışlık var bedenlerde . İstek var ,arzu var ama cesaret yok yüreklerde . Korku kara bir bulut gibi sarmış et kütlelerinin üzerlerini . Öyle bir kaplamışki görüş alanı sıfıra düşmüş . Korkun neden? Kendinden mi ? Karşıdakinden mi ? Hayatı dolu dizgin yaşamak varken kabuğuna çekilmek niye ? Sevemenin tadına doya doya varmak varken ,yalnızlık biberi niye sürülür kalplere . Ufacık çocukken belkide cogumuzun annesinin yaptıgı agzına acı birer sürerim tehditlerini biz şimdi yüreklerimize yapıyoruz . Sakıns evme acı biber sürerim tehdirleri savuruyoruz . Bilindiği üzere bedende özgürce yaşamaya müsade edilmiş tek organımız kalbimiz . Otonom çalışır başka bir yerden ek bir guc almaz . Tek yaşam kaynağı sevgidir onun . Onun sayesinde atar atar takidurduğu yere kadar . Biz ise diktatör beynimizle ona hükmetmeye çalışırız . Sıkıştırmaya soluksuz bırakmaya . An gelir keseriz sesini . göğüs kafesimizde oyle bir kutle vardır ama artık eskisi gibi değildir . sessiz sedasız beynimizin dediklerini yapmaktadır .